تشبیه در لغت ،به معنای مانند كردن . در ادبیات تشبیه ، آرایه ای ادبی است كه درآن كسی یا چیزی را از لحاظ صفت یا صفاتی مشترك به چیز یا كسی دیگر مانند می كنیم.

         تشبیه دارای 4 ركن است:

 4-وجه شبه:ویژگی مشترك بین دو اسم را می نامند.

         این آرایه ادبی پر كابرد از لحاظ انواع براقسام ذیل است:

1-بلیغ:   الف) تشبیه بلیغ اسنادی : مشبّه و مشبّه اسناد داده می شود..

              ب)تشبیه بلیغ اضافی : اضافی كه آن را اضافه ی تشبیهی می خوانندو طرفین تشبیه به اضافه می شود.

تعریف:دو ركن ادات تشبیه و وجه تشبیه حذف می شود كه زیبا ترین ،رساترین ومؤثرترین تشبیه است.

2-تشبیه مفرد:تشبیهی است كه درآن مشبّه به یك چیز است و صفت یا صفاتی كه وجه شبه اند ،از همان یك چیز استنباط می شوند.

3- تشبیه مركّب:تشبیهی كه درآن وجه شبه از دو یا چند چیز كه با هم آمیخته اند،گرفته می شود.همچنین هیئتی به هیئت دیگر مانند می شود؛یعنی ،طرفین تشبیه دو چیز یا بیش تر است.

4- تشبیه مكنی:دراین تشبیه،نوشته به گونه ای است كه از تشبیه ومانند كردن خبر دهد.

5-تشبیه مشروط یا شرطی :دراین تشبیه ،فرد با شرط تشبیه می كند.

6-تشبیه معكوس : تشبیهی كه درآن ، از تضاد بین آنها این مطلب(تشبیه) را دریافت می كنیم.

7- تشبیه مزدوج: تشبیه گر دسته ای از صفات خود و دسته ای ا صفات مقصود را بیان،و با برگرفتن از این ها یك تشبیه دریك جمله یا بیت رابیان می كند.

         دامنه انواع تشبیه بسیار وسیع است وتشبیه هایی مانند مطلق ،مقیّد، تشبیه تفضیل، تشبیه مقلوب، تشبیه جمع، تشبیه تسویه، تشبیه ملفوف و تشبیه مفروق و... هم وجود دارد كه  امكان توضیح دادن آنها  دراین پژوهش نیست.